"Marché aux chameaux" in Nabeul
Door: Brenda
Blijf op de hoogte en volg Brenda
16 April 2010 | Tunesië, Nabeul
De bekendste markt in Tunesië is de kamelenmarkt of wel "Marché aux chameaux" in Nabeul. In alle hotels worden hier dan ook elke vrijdag excursies naar toe aangeboden. Wij maken gebruik van de taxichauffeur die ons gisteren van de markt in Hammamet heeft teruggebracht naar ons hotel. Hij sprak redelijk goed Engels dus dat was weer een plus.
Nabeul is een kustplaats in het oosten van het land op ongeveer zo’n 30 km van Hammamet Yasmine vandaan. Dus zeer geschikt voor een ochtendexcursie. De taxichauffeur waarschuwt ons om goed op onze spullen te letten want zoals in elke toeristenplaats stikt het hier van de zakkenrollers. We spreken een tijd met ons af dat we weer terug zullen zijn bij de hoofdstraat. Het grootste gedeelte waar wij namelijk zullen lopen is autovrij dat kan ook niet anders want het is hier een drukte van belang. Je hangt gewoon tussen de massa toeristen in en dan is het nu echt nog voorseizoen dus ik wil niet weten hoe dat in het hoogseizoen eruit ziet.
Nabeul is het centrum van keramiek en aardewerk. Er worden hier okergeel gelakte kruiken met groene en bruine motieven gemaakt en mooie, felgekleurde keramische vazen en siervoorwerpen. Nabeul is verder ook bekend om zijn rieten matten. Wij zijn vandaag vooral geïnteresseerd in de tassen van kamelenleer. We kopen er beiden in voor nog geen € 6. Iets verderop slaan we een paar kamelenleren teenslippers op de koop voor € 2,50. Echt een koopje. Het aardewerk is ook prachtig maar ik ben veel te bang dat het onderweg naar huis breekt en wat ga je er nu thuis echt mee doen. Weer ergens neerzetten, de kasten zijn al zo vol en als je het in je huiskamer zet moet je het weer afstoffen.
We zien eigenlijk alleen maar souvenirs voor toeristen waar is nu de lokale bevolking en de kamelen? Wat blijkt nu! Kamelen zul je er niet vinden, hooguit een dromedaris, die er speciaal is voor de toeristen en waar je, middels betaling, van één of twee Dinar op mag gaan zitten zodat je een foto kunt maken. Voor wat betreft de benaming ‘kamelenmarkt' alleen reisleiders, toeristen en taxichauffeurs kennen en gebruiken deze namen. Tunesiërs kennen de binnenstad als "bled el arbi" (de Arabische stad) of "woust el bled" (binnenstad). En de 'kamelenmarkt' alleen als 'soukh lahad', vandaar dat Tunesiërs vaak niet snappen waarom toeristen daar naar kamelen zoeken, die zijn immers niet meer van deze tijd. Als je goed op let zie je wel lokale met groenten lopen. Als je nu de richting uitgaat waar zij vandaan komen vind je de charme van de echte markt die vooral uit eten bestaat.
Op deze markt komt mijn vader er achter dat hij zijn mobiele telefoon kwijt is. Mijn moeder zegt dat zijn broekzak al open stond voordat we de Medina ingingen. Hij twijfelt nog even of hij hem wel mee had misschien ligt hij wel op de hotelkamer. We willen dus zo snel mogelijk terug naar het hotel om daar te gaan kijken. Nu is het toch bijna tijd dus lopen we terug naar de afgesproken plek. De taxichauffeur staat al te wachten op ons dus kunnen we meteen instappen. We vragen nog even of de mobiel toevallig op de grond in de taxi is gevonden. Nee en hij zei nog ik heb jullie nog gewaarschuwd. Hij is wel zo vriendelijk om meteen even het nummer te bellen maar de telefoon staat uit. Hij legt ook uit dat als Tunesiërs de telefoon stellen ze meteen de simkaart eruit halen het gaat hun er vooral om dat ze een nieuwer model hebben en dus stoppen ze hun eigen sim erin. Dat is natuurlijk aan de ene kant een mazzeltje want dan krijg je bij thuiskomst geen torenhoge rekening. Terug op de hotelkamer ligt zijn mobiel daar niet. Ergens hadden we dit ook al verwacht. Nu moeten we hem meteen blokkeren. Dus eerst maar even het internet op en daar het nummer zoeken wat we moeten bellen. Het blokkeren is zo gebeurd.
Dan eerst maar even lunchen want het buffet wordt bijna gesloten. Onze volgende stop is het politiebureau. Het is vandaag vrijdag. De dag van het grote gebed voor de moslims. Bij het politiebureau vragen we waarom we aangiften willen doen en waar het gebeurd. Even denken we dat we teruggestuurd worden naar Nabeul want de politieagent is echt niet blij om ons te zien. Nee vandaag op vrijdag wordt er niet gewerkt we moeten zondag maar terugkomen om een uur of 10. Als Faouzi, de jongen van de souvenirwinkel in ons hotel vraagt of de aangifte gelukt is en ik vertelt dat ze vandaag dicht zijn. Ligt hij in een deuk je moet 24 uur per dag aangifte kunnen doen waarschijnlijk hadden ze geen zin. Dat idee hadden wij zelf ook al. Dit verhaal wordt dus vervolgd.
Nabeul is een kustplaats in het oosten van het land op ongeveer zo’n 30 km van Hammamet Yasmine vandaan. Dus zeer geschikt voor een ochtendexcursie. De taxichauffeur waarschuwt ons om goed op onze spullen te letten want zoals in elke toeristenplaats stikt het hier van de zakkenrollers. We spreken een tijd met ons af dat we weer terug zullen zijn bij de hoofdstraat. Het grootste gedeelte waar wij namelijk zullen lopen is autovrij dat kan ook niet anders want het is hier een drukte van belang. Je hangt gewoon tussen de massa toeristen in en dan is het nu echt nog voorseizoen dus ik wil niet weten hoe dat in het hoogseizoen eruit ziet.
Nabeul is het centrum van keramiek en aardewerk. Er worden hier okergeel gelakte kruiken met groene en bruine motieven gemaakt en mooie, felgekleurde keramische vazen en siervoorwerpen. Nabeul is verder ook bekend om zijn rieten matten. Wij zijn vandaag vooral geïnteresseerd in de tassen van kamelenleer. We kopen er beiden in voor nog geen € 6. Iets verderop slaan we een paar kamelenleren teenslippers op de koop voor € 2,50. Echt een koopje. Het aardewerk is ook prachtig maar ik ben veel te bang dat het onderweg naar huis breekt en wat ga je er nu thuis echt mee doen. Weer ergens neerzetten, de kasten zijn al zo vol en als je het in je huiskamer zet moet je het weer afstoffen.
We zien eigenlijk alleen maar souvenirs voor toeristen waar is nu de lokale bevolking en de kamelen? Wat blijkt nu! Kamelen zul je er niet vinden, hooguit een dromedaris, die er speciaal is voor de toeristen en waar je, middels betaling, van één of twee Dinar op mag gaan zitten zodat je een foto kunt maken. Voor wat betreft de benaming ‘kamelenmarkt' alleen reisleiders, toeristen en taxichauffeurs kennen en gebruiken deze namen. Tunesiërs kennen de binnenstad als "bled el arbi" (de Arabische stad) of "woust el bled" (binnenstad). En de 'kamelenmarkt' alleen als 'soukh lahad', vandaar dat Tunesiërs vaak niet snappen waarom toeristen daar naar kamelen zoeken, die zijn immers niet meer van deze tijd. Als je goed op let zie je wel lokale met groenten lopen. Als je nu de richting uitgaat waar zij vandaan komen vind je de charme van de echte markt die vooral uit eten bestaat.
Op deze markt komt mijn vader er achter dat hij zijn mobiele telefoon kwijt is. Mijn moeder zegt dat zijn broekzak al open stond voordat we de Medina ingingen. Hij twijfelt nog even of hij hem wel mee had misschien ligt hij wel op de hotelkamer. We willen dus zo snel mogelijk terug naar het hotel om daar te gaan kijken. Nu is het toch bijna tijd dus lopen we terug naar de afgesproken plek. De taxichauffeur staat al te wachten op ons dus kunnen we meteen instappen. We vragen nog even of de mobiel toevallig op de grond in de taxi is gevonden. Nee en hij zei nog ik heb jullie nog gewaarschuwd. Hij is wel zo vriendelijk om meteen even het nummer te bellen maar de telefoon staat uit. Hij legt ook uit dat als Tunesiërs de telefoon stellen ze meteen de simkaart eruit halen het gaat hun er vooral om dat ze een nieuwer model hebben en dus stoppen ze hun eigen sim erin. Dat is natuurlijk aan de ene kant een mazzeltje want dan krijg je bij thuiskomst geen torenhoge rekening. Terug op de hotelkamer ligt zijn mobiel daar niet. Ergens hadden we dit ook al verwacht. Nu moeten we hem meteen blokkeren. Dus eerst maar even het internet op en daar het nummer zoeken wat we moeten bellen. Het blokkeren is zo gebeurd.
Dan eerst maar even lunchen want het buffet wordt bijna gesloten. Onze volgende stop is het politiebureau. Het is vandaag vrijdag. De dag van het grote gebed voor de moslims. Bij het politiebureau vragen we waarom we aangiften willen doen en waar het gebeurd. Even denken we dat we teruggestuurd worden naar Nabeul want de politieagent is echt niet blij om ons te zien. Nee vandaag op vrijdag wordt er niet gewerkt we moeten zondag maar terugkomen om een uur of 10. Als Faouzi, de jongen van de souvenirwinkel in ons hotel vraagt of de aangifte gelukt is en ik vertelt dat ze vandaag dicht zijn. Ligt hij in een deuk je moet 24 uur per dag aangifte kunnen doen waarschijnlijk hadden ze geen zin. Dat idee hadden wij zelf ook al. Dit verhaal wordt dus vervolgd.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
