Rome - Dag 2 Vaticaanstad
Door: Brenda
Blijf op de hoogte en volg Brenda
30 April 2009 | Vaticaanstad, Vatican City
We hebben van diverse mensen gehoord dat als je naar het Vaticaan wil je optijd daar aanwezig moet zijn. Nu lezen we in de reisgids dat het om 7 uur open gaat dat is ons toch echt te vroeg. Het ontbijt begint om 8 uur. Dat lijkt ons een schappelijke tijd om aangekleed te zijn en daarna te vertrekken. Het klooster ligt tussen Trastevere en het Vaticaan in. Circa 10 minuten lopen.
Vaticaanstad is ongeveer een halve vierkante kilometer groot en daarmee de kleinste staat ter wereld. Het religieuze centrum van de rooms-katholieke kerk is sinds 1929 een aparte staat, maar je kunt er zonder paspoort naar binnen. Wel worden de muren rond Vaticaanstad bewaakt door leden van de goed getrainde Zwitserse Garde. Die garde is uitgedost in kleurrijke kostuums. Eerlijk gezegd maakten de soldaten weinig indruk op ons; hun postuur en kleding deed eerder wat clownesk aan. Er zijn ca. 750 inwoners, maar de macht van het staatje is een stuk groter dan haar oppervlakte en inwonertal doet denken.
Het voorplein van de Sint Pieter ken ik van Pasen als de paus zijn Urbi et Orbi uitspreekt, Danke voor die bloemen!. Zo’n honderdduizend gelovigen kunnen zich verzamelen op dit plein van 200 meter breed en 250 meter lang (50.000 m²). Dit barokke plein werd ontworpen door Bernini en gebouwd tussen 1656 en 1667. Het heeft de vorm van een sleutelgat; het meest in het oog springt de zuilenrij rond het plein, die bestaat uit 284 Dorische zuilen en 88 pilasters. In het midden staat een Egyptische obelisk van 37 meter hoog.
De Sint Pieterskerk is gebouwd op de plaats waar de apostel Petrus zou zijn begraven. De huidige kerk werd gebouwd vanaf 1506. Om deze enorme basiliek die 135 m hoog en 200 m lang is binnen te komen moet je in de rij staan en door de detectorpoortjes heen. Eenmaal binnen vergaapt we ons aan de pracht en praal van wat wel de mooiste kerk ter wereld wordt genoemd. Vlak bij de ingang staat de Piëta, een sculptuur van Michelangelo. In 1972 werd het beeld beschadigd en sindsdien staat het achter glas. Ook de koepel van de Sint Pieter is ontworpen door Michelangelo die zich liet inspireren door de koepel van het Pantheon. De akoestiek is verbluffend er wordt gezegd als je tegen de muur fluistert dat iemand aan de overkant van de koepel je verstaan! Dat wil zeggen: als het niet al te druk is. Bij ons lukte dat dus niet. Om 10 uur begint de mis. Erg indrukwekkend om te zien al is mijn Italiaans niet zo goed dat ik het versta verder dan amen kom ik niet. We brengen zeker 3 uur op en besluit dan naar de top te gaan.
Er zijn 537 treden die leiden tot de top van de Sint-Pieter koepel. Een lift is aanwezig maar gaat niet verder dan het terras over het schip. Omdat we dan nog meer dan de helft moeten lopen besluiten we dan maar alles te voet te doen. Het kost ons iets meer energie dan verwacht. Het is zeker de moeite waard maar niet bedoeld voor mensen met claustrofobie. Naarmate je hoger klimt worden de treden steiler en de binnenmuur van de koepel raakt steeds meer gebogen zodat het laatste stuk via een kleine schouderbrede, spiraalvormige trap afgelegd moet worden.
Vanaf het dakterras heb we een prachtig zicht op de immense koepel en het Sint-Pietersplein.
Als we nog hoger klimmen bereikt we de eerste balustrade en daarna de tweede balustrade met voor mij het hoogtepunt van de klim een prachtige uitzichten op de binnenkant van de basiliek. Pas na 537 treden bereik we het hoogste punt: de loggia. Het uitzicht over de oude stad Rome is vanaf hier overweldigend. Bij het afdalen houden we een drinkpauze bovenop de klokken van de kerk blijkt als deze 1 uur slaan. De grond onderons trilt. We handen ook nog onder de kerk gewild maar besluiten eerst naar het Vaticaanmuseum te gaan. Daar schijnen ze een betaalbaar restaurant te hebben. Als we beneden zijn zien we dat we mazzel hebben gehad er staan nu een enorme rij voor de toegang tot de koepel. Volgens mij heb ik nog nooit zoveel tijd in de kerk doorgebracht al komt mijn bezoek aan de anglicaanse kerk in Melbourne met de kerstmisnachtmis aardig in de buurt. Toen heb ik wel stil op een bankje moeten zitten, dat hoefde hier gelukkig niet.
We lopen langs de muur naar de ingang van het Vaticaanmuseum. In het hoogseizoen moet je hier net als bij Villa Borghese vooraf reserveren we hebben mazzel dat er nog kaartjes zijn. Daarnaast blijkt het museum de volgende dag omdat het 1 mei is gesloten te zijn. Dus dubbel mazzel dat we vandaag zijn gegaan. We komen vooral voor de Sixtijnse Kapel.
De officiële naam van het museum is het Pio-Clementino Museum, maar weinig mensen zegt die naam wat. Het museum heeft veel Griekse en Romeinse sculpturen zoals de Laocoöngroep. Ook de renaissance kunst is goed vertegenwoordigd werken van Rafaël, Leonardo da Vinci, Bellini en vele anderen kunstenaars uit deze periode zijn te bewonderen in de kunstgalerie. De beroemde Stanze van Rafaël is te bezichtigen in een ander deel, namelijk de voormalige privé vertrekken van Julius II. Rafaël en zijn leerlingen werkten gedurende zestien jaar aan het beschilderen van vier kamers. Het meest beroemde werk is wellicht de school van Athene waar Rafaël een discussie tussen de Griekse filosofen Plato en Aristoteles verbeelde. Ik vindt ze prachtig ook al ben ik niet dol op schilderijen. In de Kaartenzaal zijn gigantische plattegronden van middeleeuws Italië op de wanden geschilderd die bekijk ik niet echt ik wil door. Het museum bestaat namelijk uit 54 zalen en dat dit er veel zijn komen we al snel achter. We hebben honger en moeten plassen bij elke hoek denken we dat we eindelijk in de Kapel zijn maar er komt geen eind aan die zalen. En je kunt er dus onderweg niet uit, eten of plassen hou daar dus rekening mee als je het museum in gaat. Als we eindelijk na bijna 2 uur de Sixtijnse kapel bereiken hebben we niet veel puf meer over en zijn we geïrriteerd dat je hier nu net geen foto’s mag maken en in de rest van het museum wel. Veel tijd om het te bekijken krijg je niet want er zijn meer bezoekers en de suppoosten manen je door te lopen, stil te zijn, geen foto’s te nemen etc. Na 2 uur vind ik dat we toch wel recht hebben op 1 foto en die maak ik dan ook wel stiekem van de schildering van Michelangelo’s genaamd het Laatste Oordeel met Christus als oordelend middelpunt.
We bewonderen verder de muren, deze zijn prachtig geschilderd door een aantal van de beste 15de eeuwse kunstenaars Perugino, Botticelli, Pinturicchio en Ghirlandaio. Daarnaast natuurlijk de bekende schildering van de vingers wat in het geheel de De Schepping is waarop te zien is hoe God Adam het leven geeft. Toen Michelangelo klaar was met het gewelf, had hij meer dan 300 figuren geschilderd, hoewel hij was gecontracteerd om slechts de twaalf apostelen af te beelden. We nemen hier echt te tijd voor en geven ons plekje op het bankje niet meteen weer af aan andere bezoekers. Lekker egoïstisch!
Het is al 17 uur en we hebben maar 2 attracties bekeken. Ook al is het Vaticaan klein je hebt je tijd echt nodig.
Op de terugweg lopen we langs de Old Bridge Gelateria. In de zomermaanden schijn je hier in de rij te moeten staan maar het is het waar. Voor maar € 2 krijg ik een enorm groot ijsje met 3 smaken en gratis slagroom. Nutella ijs met echt hele hazelnoten mmmmm kan er ’s nachts van dromen. We lopen via de brug over de Tiber bij de burcht, Ponte Sant'Angelo (Engelenbrug) terug naar het klooster. Aan beide zijden van de brug staan engelenbeelden van de hand van Bernini. Ze dragen elk een voorwerp dat te maken heeft met de lijdensweg van Jezus.
We houden in het klooster een rustpauze en gaan ’s avonds eten in Trastevere bij di Scala. Heerlijk en echt niet duur. Tijdens het afrekening krijg ik het bericht van de aanslag vandaag op ons koningshuis. Wat een drama!
Vaticaanstad is ongeveer een halve vierkante kilometer groot en daarmee de kleinste staat ter wereld. Het religieuze centrum van de rooms-katholieke kerk is sinds 1929 een aparte staat, maar je kunt er zonder paspoort naar binnen. Wel worden de muren rond Vaticaanstad bewaakt door leden van de goed getrainde Zwitserse Garde. Die garde is uitgedost in kleurrijke kostuums. Eerlijk gezegd maakten de soldaten weinig indruk op ons; hun postuur en kleding deed eerder wat clownesk aan. Er zijn ca. 750 inwoners, maar de macht van het staatje is een stuk groter dan haar oppervlakte en inwonertal doet denken.
Het voorplein van de Sint Pieter ken ik van Pasen als de paus zijn Urbi et Orbi uitspreekt, Danke voor die bloemen!. Zo’n honderdduizend gelovigen kunnen zich verzamelen op dit plein van 200 meter breed en 250 meter lang (50.000 m²). Dit barokke plein werd ontworpen door Bernini en gebouwd tussen 1656 en 1667. Het heeft de vorm van een sleutelgat; het meest in het oog springt de zuilenrij rond het plein, die bestaat uit 284 Dorische zuilen en 88 pilasters. In het midden staat een Egyptische obelisk van 37 meter hoog.
De Sint Pieterskerk is gebouwd op de plaats waar de apostel Petrus zou zijn begraven. De huidige kerk werd gebouwd vanaf 1506. Om deze enorme basiliek die 135 m hoog en 200 m lang is binnen te komen moet je in de rij staan en door de detectorpoortjes heen. Eenmaal binnen vergaapt we ons aan de pracht en praal van wat wel de mooiste kerk ter wereld wordt genoemd. Vlak bij de ingang staat de Piëta, een sculptuur van Michelangelo. In 1972 werd het beeld beschadigd en sindsdien staat het achter glas. Ook de koepel van de Sint Pieter is ontworpen door Michelangelo die zich liet inspireren door de koepel van het Pantheon. De akoestiek is verbluffend er wordt gezegd als je tegen de muur fluistert dat iemand aan de overkant van de koepel je verstaan! Dat wil zeggen: als het niet al te druk is. Bij ons lukte dat dus niet. Om 10 uur begint de mis. Erg indrukwekkend om te zien al is mijn Italiaans niet zo goed dat ik het versta verder dan amen kom ik niet. We brengen zeker 3 uur op en besluit dan naar de top te gaan.
Er zijn 537 treden die leiden tot de top van de Sint-Pieter koepel. Een lift is aanwezig maar gaat niet verder dan het terras over het schip. Omdat we dan nog meer dan de helft moeten lopen besluiten we dan maar alles te voet te doen. Het kost ons iets meer energie dan verwacht. Het is zeker de moeite waard maar niet bedoeld voor mensen met claustrofobie. Naarmate je hoger klimt worden de treden steiler en de binnenmuur van de koepel raakt steeds meer gebogen zodat het laatste stuk via een kleine schouderbrede, spiraalvormige trap afgelegd moet worden.
Vanaf het dakterras heb we een prachtig zicht op de immense koepel en het Sint-Pietersplein.
Als we nog hoger klimmen bereikt we de eerste balustrade en daarna de tweede balustrade met voor mij het hoogtepunt van de klim een prachtige uitzichten op de binnenkant van de basiliek. Pas na 537 treden bereik we het hoogste punt: de loggia. Het uitzicht over de oude stad Rome is vanaf hier overweldigend. Bij het afdalen houden we een drinkpauze bovenop de klokken van de kerk blijkt als deze 1 uur slaan. De grond onderons trilt. We handen ook nog onder de kerk gewild maar besluiten eerst naar het Vaticaanmuseum te gaan. Daar schijnen ze een betaalbaar restaurant te hebben. Als we beneden zijn zien we dat we mazzel hebben gehad er staan nu een enorme rij voor de toegang tot de koepel. Volgens mij heb ik nog nooit zoveel tijd in de kerk doorgebracht al komt mijn bezoek aan de anglicaanse kerk in Melbourne met de kerstmisnachtmis aardig in de buurt. Toen heb ik wel stil op een bankje moeten zitten, dat hoefde hier gelukkig niet.
We lopen langs de muur naar de ingang van het Vaticaanmuseum. In het hoogseizoen moet je hier net als bij Villa Borghese vooraf reserveren we hebben mazzel dat er nog kaartjes zijn. Daarnaast blijkt het museum de volgende dag omdat het 1 mei is gesloten te zijn. Dus dubbel mazzel dat we vandaag zijn gegaan. We komen vooral voor de Sixtijnse Kapel.
De officiële naam van het museum is het Pio-Clementino Museum, maar weinig mensen zegt die naam wat. Het museum heeft veel Griekse en Romeinse sculpturen zoals de Laocoöngroep. Ook de renaissance kunst is goed vertegenwoordigd werken van Rafaël, Leonardo da Vinci, Bellini en vele anderen kunstenaars uit deze periode zijn te bewonderen in de kunstgalerie. De beroemde Stanze van Rafaël is te bezichtigen in een ander deel, namelijk de voormalige privé vertrekken van Julius II. Rafaël en zijn leerlingen werkten gedurende zestien jaar aan het beschilderen van vier kamers. Het meest beroemde werk is wellicht de school van Athene waar Rafaël een discussie tussen de Griekse filosofen Plato en Aristoteles verbeelde. Ik vindt ze prachtig ook al ben ik niet dol op schilderijen. In de Kaartenzaal zijn gigantische plattegronden van middeleeuws Italië op de wanden geschilderd die bekijk ik niet echt ik wil door. Het museum bestaat namelijk uit 54 zalen en dat dit er veel zijn komen we al snel achter. We hebben honger en moeten plassen bij elke hoek denken we dat we eindelijk in de Kapel zijn maar er komt geen eind aan die zalen. En je kunt er dus onderweg niet uit, eten of plassen hou daar dus rekening mee als je het museum in gaat. Als we eindelijk na bijna 2 uur de Sixtijnse kapel bereiken hebben we niet veel puf meer over en zijn we geïrriteerd dat je hier nu net geen foto’s mag maken en in de rest van het museum wel. Veel tijd om het te bekijken krijg je niet want er zijn meer bezoekers en de suppoosten manen je door te lopen, stil te zijn, geen foto’s te nemen etc. Na 2 uur vind ik dat we toch wel recht hebben op 1 foto en die maak ik dan ook wel stiekem van de schildering van Michelangelo’s genaamd het Laatste Oordeel met Christus als oordelend middelpunt.
We bewonderen verder de muren, deze zijn prachtig geschilderd door een aantal van de beste 15de eeuwse kunstenaars Perugino, Botticelli, Pinturicchio en Ghirlandaio. Daarnaast natuurlijk de bekende schildering van de vingers wat in het geheel de De Schepping is waarop te zien is hoe God Adam het leven geeft. Toen Michelangelo klaar was met het gewelf, had hij meer dan 300 figuren geschilderd, hoewel hij was gecontracteerd om slechts de twaalf apostelen af te beelden. We nemen hier echt te tijd voor en geven ons plekje op het bankje niet meteen weer af aan andere bezoekers. Lekker egoïstisch!
Het is al 17 uur en we hebben maar 2 attracties bekeken. Ook al is het Vaticaan klein je hebt je tijd echt nodig.
Op de terugweg lopen we langs de Old Bridge Gelateria. In de zomermaanden schijn je hier in de rij te moeten staan maar het is het waar. Voor maar € 2 krijg ik een enorm groot ijsje met 3 smaken en gratis slagroom. Nutella ijs met echt hele hazelnoten mmmmm kan er ’s nachts van dromen. We lopen via de brug over de Tiber bij de burcht, Ponte Sant'Angelo (Engelenbrug) terug naar het klooster. Aan beide zijden van de brug staan engelenbeelden van de hand van Bernini. Ze dragen elk een voorwerp dat te maken heeft met de lijdensweg van Jezus.
We houden in het klooster een rustpauze en gaan ’s avonds eten in Trastevere bij di Scala. Heerlijk en echt niet duur. Tijdens het afrekening krijg ik het bericht van de aanslag vandaag op ons koningshuis. Wat een drama!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
