Coldplay
Door: Brenda
Blijf op de hoogte en volg Brenda
04 Oktober 2008 | Nederland, Amsterdam
Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Na maanden al met het kaartje op mijn bureau te hebben gezeten, was gisteren dan eindelijk het concert van Coldplay in Ahoy!
De Engelse band Coldplay gaf twee concerten in Rotterdam beide voor een uitverkochte en uitzinnige zaal.
Tijdens het voorprogramma dacht ik nog even wat doe ik hier. Een enorme herrie met prachtig gitaar spel wordt er vertoond maar van de tekst is niks te verstaan. Achteraf las ik in de krant dat dit Albert Hammond Jr. was. Nooit van gehoord. Hoofdpijn kondigt zich aan, maar na een ruim half uur had ik het toch overleefd. ;-)
Het publiek begon rond 21.00 uur ongeduldig te worden toen uit de speakers de Weense Wals galmde. Als in een voetbalstadion deinde iedereen mee en ging de wave geruime malen rond, toen plotseling het licht uitging en de band begon met het nummer ‘Life in technocolor’ dat vloeiend overging in de eerste single van het laatste album ‘Violet Hill’. Het publiek had de smaak al snel te pakken en zong uit volle borst mee. De band stond samengeklonterd op een paar vierkante meter van het weidse podium, en speelt als een vriendenclubje in een jongerencentrum door het weinige licht stond de muziek centraal en ontstond er een intieme sfeer in Ahoy. In rap tempo kwamen hits als ‘Clocks’ en ‘Speed of sound’ voorbij. Na dit laatste nummer vroeg Martin om het licht aan te doen, zodat hij zijn publiek gedag kon zeggen en te bedanken voor hun komst. Dit deed hij overigens in het Nederlands met de woorden ‘Dank je wel vrienden’.
Het was ‘Viva la vida’ dat Ahoy op zijn kop zette. Het opzwepende nummer van het gelijknamige album zong iedereen uit volle borst mee en ook de bandleden speelden het lied vol overgave. Zelfs toen het nummer afgelopen was kreeg het publiek er geen genoeg van en bleef het doorzingen. Het was dan ook een extraatje dat even later het nummer nogmaals voorbij kwam, maar dan in een remix.
De enorme hoeveelheid hits die in Rotterdam wordt opgevoerd is bijna verbijsterend voor een eigenlijk nog best jong bandje met net een vierde album. 'O ja', denk je voortdurend, 'deze ook nog'. En ondanks dat succes (de twee concerten in Ahoy waren in een minuut of tien uitverkocht) wil Coldplay nu dus graag klein lijken. Naast een groot videoscherm op het podium en één in het midden van Ahoy hingen erg ook nog ballonnen in de zaal. Tijdens de nummers werden hierop gekleurde effecten getoond of de gezichten van de bandleden geprojecteerd. Een fantastisch gezicht. Voor de nummers God Put A Smile Upon Your Face en Talk wordt de barpiano van Chris Martin verreden naar een uiterste puntje van de catwalk, middenin de arena. De band voegde zich rond de staande piano en zo werd er een huiskamerconcert uitgevoerd.
Het kan nog veel gekker. Na het nummer Lost!, weer op het 'hoofdpodium', verdwijnt Coldplay na een kort thank you van het toneel. Stilte, en 'misschien wel afgelopen', voel je het publiek denken. Dan ineens vanaf de tribune, eerste ring, achterste vak, gejuich. Een richtspot floept aan en ja hoor, daar staan de heren op een vierkante meter tussen ineens heel blij publiek dat het met de tickets toch minder dacht te hebben getroffen. Mandoline, gitaartje, Martin op mondharmonica, en weer een akoestisch setje (fraaie uitvoering van The Scientist en Death Will Never Conquer gezongen door de drummer Will Chapman).En zoef, weg zijn ze weer.
Aan het einde van het concert, tijdens het spelen van de nieuwe single ‘Lovers in Japan’, dwarrelden duizenden gekleurde papieren vlinders naar beneden. Het was ontzettend gaaf om al deze felgekleurde vlinders naar beneden te zien dwalen, het publiek raakte uitzinnig en een spetterend feest ontstond ter plekke. Maar dat feest was al gaande sinds de eerste paar nummers van de avond.
Ze sloten het concert af met Death and all his friends. Daarna volgde een hels applaus en kwamen ze nog 1 keer terug met het nummer Yellow.. waarbij de zaal met een warm geel licht gekleurd werd. En toen was het echt afgelopen na bijna 2 uur. Net op tijd voor de laatste trein naar huis. Helaas melden ze dat het tussen de 1 a 2 jaar duurt voordat ze weer in Nederland optreden. Tot die tijd kunnen we genieten van de vele filmpjes die inmiddels op Youtube zijn verschenen.
De Engelse band Coldplay gaf twee concerten in Rotterdam beide voor een uitverkochte en uitzinnige zaal.
Tijdens het voorprogramma dacht ik nog even wat doe ik hier. Een enorme herrie met prachtig gitaar spel wordt er vertoond maar van de tekst is niks te verstaan. Achteraf las ik in de krant dat dit Albert Hammond Jr. was. Nooit van gehoord. Hoofdpijn kondigt zich aan, maar na een ruim half uur had ik het toch overleefd. ;-)
Het publiek begon rond 21.00 uur ongeduldig te worden toen uit de speakers de Weense Wals galmde. Als in een voetbalstadion deinde iedereen mee en ging de wave geruime malen rond, toen plotseling het licht uitging en de band begon met het nummer ‘Life in technocolor’ dat vloeiend overging in de eerste single van het laatste album ‘Violet Hill’. Het publiek had de smaak al snel te pakken en zong uit volle borst mee. De band stond samengeklonterd op een paar vierkante meter van het weidse podium, en speelt als een vriendenclubje in een jongerencentrum door het weinige licht stond de muziek centraal en ontstond er een intieme sfeer in Ahoy. In rap tempo kwamen hits als ‘Clocks’ en ‘Speed of sound’ voorbij. Na dit laatste nummer vroeg Martin om het licht aan te doen, zodat hij zijn publiek gedag kon zeggen en te bedanken voor hun komst. Dit deed hij overigens in het Nederlands met de woorden ‘Dank je wel vrienden’.
Het was ‘Viva la vida’ dat Ahoy op zijn kop zette. Het opzwepende nummer van het gelijknamige album zong iedereen uit volle borst mee en ook de bandleden speelden het lied vol overgave. Zelfs toen het nummer afgelopen was kreeg het publiek er geen genoeg van en bleef het doorzingen. Het was dan ook een extraatje dat even later het nummer nogmaals voorbij kwam, maar dan in een remix.
De enorme hoeveelheid hits die in Rotterdam wordt opgevoerd is bijna verbijsterend voor een eigenlijk nog best jong bandje met net een vierde album. 'O ja', denk je voortdurend, 'deze ook nog'. En ondanks dat succes (de twee concerten in Ahoy waren in een minuut of tien uitverkocht) wil Coldplay nu dus graag klein lijken. Naast een groot videoscherm op het podium en één in het midden van Ahoy hingen erg ook nog ballonnen in de zaal. Tijdens de nummers werden hierop gekleurde effecten getoond of de gezichten van de bandleden geprojecteerd. Een fantastisch gezicht. Voor de nummers God Put A Smile Upon Your Face en Talk wordt de barpiano van Chris Martin verreden naar een uiterste puntje van de catwalk, middenin de arena. De band voegde zich rond de staande piano en zo werd er een huiskamerconcert uitgevoerd.
Het kan nog veel gekker. Na het nummer Lost!, weer op het 'hoofdpodium', verdwijnt Coldplay na een kort thank you van het toneel. Stilte, en 'misschien wel afgelopen', voel je het publiek denken. Dan ineens vanaf de tribune, eerste ring, achterste vak, gejuich. Een richtspot floept aan en ja hoor, daar staan de heren op een vierkante meter tussen ineens heel blij publiek dat het met de tickets toch minder dacht te hebben getroffen. Mandoline, gitaartje, Martin op mondharmonica, en weer een akoestisch setje (fraaie uitvoering van The Scientist en Death Will Never Conquer gezongen door de drummer Will Chapman).En zoef, weg zijn ze weer.
Aan het einde van het concert, tijdens het spelen van de nieuwe single ‘Lovers in Japan’, dwarrelden duizenden gekleurde papieren vlinders naar beneden. Het was ontzettend gaaf om al deze felgekleurde vlinders naar beneden te zien dwalen, het publiek raakte uitzinnig en een spetterend feest ontstond ter plekke. Maar dat feest was al gaande sinds de eerste paar nummers van de avond.
Ze sloten het concert af met Death and all his friends. Daarna volgde een hels applaus en kwamen ze nog 1 keer terug met het nummer Yellow.. waarbij de zaal met een warm geel licht gekleurd werd. En toen was het echt afgelopen na bijna 2 uur. Net op tijd voor de laatste trein naar huis. Helaas melden ze dat het tussen de 1 a 2 jaar duurt voordat ze weer in Nederland optreden. Tot die tijd kunnen we genieten van de vele filmpjes die inmiddels op Youtube zijn verschenen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
