Timboektoe
Door: Brenda
Blijf op de hoogte en volg Brenda
08 November 2008 | Mali, Timboektoe
Na weer in de bewoonde wereld te zijn geweest en met vele genot een warme douche te hebben genomen, verder gereisd richting Timboektoe. Nu per lokale houten boot over de Niger Rivier voor een tocht van 400km. Om precies vijf uur rijden we, 60 km naar Konna aan de Niger. 't Is nog donker als we de pinas moeten zoeken die ergens aan de oever moet liggen. Hij wordt gevonden, herkenbaar van verre aan de oranje reddingsvesten ( in Mali verder onbekend). Alles wordt ingeladen en de tocht van 2½ dag kan beginnen.
Een vierkoppige bemanning ging mee: de schipper Amadou, zijn 2 hulpjes (Segou en Dye), een de kokkin Aisha. De maaltijden werden achter op het bootje vers bereid. Vers hield in dat er een kippenhok meeging en daaruit twee kippen met enig gesputter in de lunch verdwenen.
Overnacht werd er in tentjes aan de oever. Op het bootje zelf was het erg fris 's morgens - we vertrokken steeds vlak na zonopgang.
De rivier zelf was een stuk breder dan verwacht en op een paar kleine vissersbootjes na, praktisch verlaten. Er zitten bijzonder veel vogels langs de Niger en in de grote binnendelta. De rivier heeft zich namelijk vertakt in vele armen die pas bij Timboektoe weer verenigd worden. Als bijzondere vogels zie ik o.a. een lepelaar, verder veel malachietijsvogels, reigers (zilver-, koe-, purper en blauwe reiger), visarenden, veel aalscholvers, karmijnrode bijeneters, kiekendieven, wouwen en nog wat ondefinieerbare arenden. Op de wal zijn er veel Peuls met soms enorme kuddes koeien, geiten of schapen; Bozo-dorpjes op eilandjes om maar dicht bij hun werkgebied te zijn (visvangst). Vaak liggen ze zo laag dat ze in de natte tijd overstromen en dus verlaten worden. Het ziet er héél armoedig uit
We bezoeken tijdens de tocht verschillende van deze dorpjes aan de wal. In sommige daarvan wonen erg agressieve kinderen. Ik heb het eigenlijk wel even gehad met bic bic, bidon, cadeau etc. Omdat de pinas eigenlijk iets te klein is verblijf ik de meeste tijd boven op het dak. Ik ga nog even een gesprek je aan met de broer van Alkay, Amadou die Engels studeert. Hebben wij geen geloof waar gaan we dan naar toe als we dood zijn en op wie vertrouwen we dan?. Wel lekker want we zijn vrij volgens hem. Hij is gelukkig niet uitgehuwelijkt. Of ik ook geen gezin met kinderen wil. Als ik uitleg dat je daar in Nederland geen man voor nodig hebt valt hij bijna van het lachen in het water. Ach soms wordt je een beetje moe van het stereotype beeld vrouwen moeten minimaal 5 kinderen krijgen. En zij mogen wel 4 vrouwen hebben. Want je moet elke dag seks hebben anders ben je geen echte man. Ben ik blij dat ik daar niet woon want met een temperatuur boven de 40° Gr. moet ik er even niet aan denken. In de hotels liggen wel in alle laatjes de Koran en condooms volgens mijn medereizigers ik ben vergeten dat te controleren.
De eerste nacht slapen we in voor mij de Middle of Nowhere. Ik laat per ongeluk Paul zijn tas in de Niger vallen maar vis hem er meteen weer uit. Gelukkig is alleen de bodem nat hij hangt de tas te drogen in een struik. Af en toe horen we een nijlpaard maar te zien krijgen we hem niet. Wat we wel te zien krijgen is een logé in de tent van de broers Paul en Peer. Met gesis kondigt hij zich aan. Gelukkig maar anders had het wel eens goed fout af kunnen lopen. Een klein slangetje ligt opgerold op Peer zijn bed. Na de schipper geroepen te hebben blijkt hij giftig te zijn en slaat de bemanning met een paal zijn kop in. De nachtrust is voor vele hierdoor aardig verstoord. Ik slaap in de tenten des ter beter in de hotels is het mij veel te heet.
De tweede nacht slapen we in de buurt van een dorpje. Als ik de tent uitkom staat er al weer ééntje te springen om mijn waterfles waarmee ik mij wil wassen. Ga even iemand anders pesten. Dit zinnetje wordt meteen herhaald. De mensen in dit land kunnen alles heel goed na papegaaien zonder accent. Ze hebben echt talent voor taal. De meeste spreken dan ook meerder dialecten. Onze schipper spreekt 6 talen en een beetje Spaans daar kom ik aan met Engels en Nederlands.
Dán Timboektoe, de legendarische woestijnstad waarvan sommigen denken dat ie alleen in de Donald Duck bestaat! Zo ook één van de kinderen van mijn medereizigers. Mensen het bestaat echt. Aangekomen in het haventje waan je je gelijk al een beetje aan het einde van de wereld. Als je Timboektoe binnenrijdt, lijkt het stadje in eerste instantie drie keer niks: heel erg stoffig (ook merkbaar is alles wat je eet) en veel oude lemen huizen, afgewisseld met tenten van de Toearegs
Bij nadere kennismaking heeft Timboektoe toch zo z'n charme. Je kunt het begin van de Sahara zien liggen. Daarachter is er niets dan zand. We maken tegen zonsondergang een tochtje per kameel naar dit niemandsland.
De volgende dag maken we in twee groepen een rondleiding door de stad. Hij vertelt ons de geschiedenis van de stad en hoe gevaarlijk het was voor westerlingen om zich hierheen te wagen. Vanaf de achttiende eeuw trokken Europese ontdekkingsreizigers richting het legendarische Timboektoe waarvan men gehoord had maar waar nog nooit iemand geweest was. De meeste waren dan ook al dood voor ze de goudstad bereikt hadden. Pas in 1826 bereikte de Schot Laing de stad maar de Peul hadden het niet zo op christenen en vermoordden hem toen hij vertrok om de wereld verslag te doen. De eerste Europeaan die wel terugkeerde was de Fransman René Caillié in 1828 hoewel de stad toen al zijn grandeur al kwijt was en nog slechts 8000 inwoners telde.
De volgende kwam pas in 1853 en bleef er 8 maanden: de Duitser Heinrich Barth. Hij was het die de eerste fraaie gedetailleerde beelden van de stad schetste en dan blijkt dat de stad daarna niet veel meer veranderd is! Ik klim op het dak van zijn huis voor het uitzicht haalt een van onze groep de ladder weg ze dachten dat ik dan wel in de stress zou schieten maar ik wacht rustig af.
We wandelen verder door de stad en zien moskeeën, mooie gebouwen, alles opgetrokken uit leem. De Sankoré-moskee annex universiteit is wel de bekendste. De mannen bedenken hier hun gezicht met een doek. Ik dacht voor de stof/zand maar vrouwen mogen het niet zien. De vrouwen hoeven hier juist niet gesluierd. De wereld is hier omgedraaid. De meeste mensen hebben hier ook een lichtere huidskleur omdat er veel vermenging met de Marokkanen heeft plaatsgevonden door de karavanen. Een voordeel daarvan is dat mensen hier wel gebrek Engels spreken.
We sluiten de avond in Timboektoe af met een theeceremonie met muziek. We drinken er de gebruikelijke 3 kopjes zoete thee (voor de dood, het leven en de liefde). Na afloop blijkt van één reizigster haar Teva Schoenen gestolen te zijn. Dit is echt een schande voor de familie ze durven ons nog amper aan te kijken.
een lange reisdag naar Sevaré. Om de eerste "bac"(pont) over de Niger te halen staan we om voor vieren op. Om zes uur gaat de eerste pont Maar er kunnen maar een aantal auto’s op en willen niet in de wachtrij staan de rest van de dag. In een minihokje bij de haven krijgen we ’s ochtend een kopje thee geserveerd. De chauffeurs krijgen een kopje zoete koffie met een rauw ei erin. Bleh! Na een tochtje van drie kwartier over de Niger met een prachtige zonopgang komen we op de ander oever aan. Daar begeeft onze auto het. Na wat geram op de accu komt er een van de andere Quatre Quatre terug. Hij heeft geen startkabels kennen ze hier waarschijnlijk niet eens. We worden gewoon op ons kontje aangeduwd. Bumper tegen bumper, hij slaat aan maar onderweg zal dit trucje nog een aantal malen moeten worden uitgevoerd.
Een vierkoppige bemanning ging mee: de schipper Amadou, zijn 2 hulpjes (Segou en Dye), een de kokkin Aisha. De maaltijden werden achter op het bootje vers bereid. Vers hield in dat er een kippenhok meeging en daaruit twee kippen met enig gesputter in de lunch verdwenen.
Overnacht werd er in tentjes aan de oever. Op het bootje zelf was het erg fris 's morgens - we vertrokken steeds vlak na zonopgang.
De rivier zelf was een stuk breder dan verwacht en op een paar kleine vissersbootjes na, praktisch verlaten. Er zitten bijzonder veel vogels langs de Niger en in de grote binnendelta. De rivier heeft zich namelijk vertakt in vele armen die pas bij Timboektoe weer verenigd worden. Als bijzondere vogels zie ik o.a. een lepelaar, verder veel malachietijsvogels, reigers (zilver-, koe-, purper en blauwe reiger), visarenden, veel aalscholvers, karmijnrode bijeneters, kiekendieven, wouwen en nog wat ondefinieerbare arenden. Op de wal zijn er veel Peuls met soms enorme kuddes koeien, geiten of schapen; Bozo-dorpjes op eilandjes om maar dicht bij hun werkgebied te zijn (visvangst). Vaak liggen ze zo laag dat ze in de natte tijd overstromen en dus verlaten worden. Het ziet er héél armoedig uit
We bezoeken tijdens de tocht verschillende van deze dorpjes aan de wal. In sommige daarvan wonen erg agressieve kinderen. Ik heb het eigenlijk wel even gehad met bic bic, bidon, cadeau etc. Omdat de pinas eigenlijk iets te klein is verblijf ik de meeste tijd boven op het dak. Ik ga nog even een gesprek je aan met de broer van Alkay, Amadou die Engels studeert. Hebben wij geen geloof waar gaan we dan naar toe als we dood zijn en op wie vertrouwen we dan?. Wel lekker want we zijn vrij volgens hem. Hij is gelukkig niet uitgehuwelijkt. Of ik ook geen gezin met kinderen wil. Als ik uitleg dat je daar in Nederland geen man voor nodig hebt valt hij bijna van het lachen in het water. Ach soms wordt je een beetje moe van het stereotype beeld vrouwen moeten minimaal 5 kinderen krijgen. En zij mogen wel 4 vrouwen hebben. Want je moet elke dag seks hebben anders ben je geen echte man. Ben ik blij dat ik daar niet woon want met een temperatuur boven de 40° Gr. moet ik er even niet aan denken. In de hotels liggen wel in alle laatjes de Koran en condooms volgens mijn medereizigers ik ben vergeten dat te controleren.
De eerste nacht slapen we in voor mij de Middle of Nowhere. Ik laat per ongeluk Paul zijn tas in de Niger vallen maar vis hem er meteen weer uit. Gelukkig is alleen de bodem nat hij hangt de tas te drogen in een struik. Af en toe horen we een nijlpaard maar te zien krijgen we hem niet. Wat we wel te zien krijgen is een logé in de tent van de broers Paul en Peer. Met gesis kondigt hij zich aan. Gelukkig maar anders had het wel eens goed fout af kunnen lopen. Een klein slangetje ligt opgerold op Peer zijn bed. Na de schipper geroepen te hebben blijkt hij giftig te zijn en slaat de bemanning met een paal zijn kop in. De nachtrust is voor vele hierdoor aardig verstoord. Ik slaap in de tenten des ter beter in de hotels is het mij veel te heet.
De tweede nacht slapen we in de buurt van een dorpje. Als ik de tent uitkom staat er al weer ééntje te springen om mijn waterfles waarmee ik mij wil wassen. Ga even iemand anders pesten. Dit zinnetje wordt meteen herhaald. De mensen in dit land kunnen alles heel goed na papegaaien zonder accent. Ze hebben echt talent voor taal. De meeste spreken dan ook meerder dialecten. Onze schipper spreekt 6 talen en een beetje Spaans daar kom ik aan met Engels en Nederlands.
Dán Timboektoe, de legendarische woestijnstad waarvan sommigen denken dat ie alleen in de Donald Duck bestaat! Zo ook één van de kinderen van mijn medereizigers. Mensen het bestaat echt. Aangekomen in het haventje waan je je gelijk al een beetje aan het einde van de wereld. Als je Timboektoe binnenrijdt, lijkt het stadje in eerste instantie drie keer niks: heel erg stoffig (ook merkbaar is alles wat je eet) en veel oude lemen huizen, afgewisseld met tenten van de Toearegs
Bij nadere kennismaking heeft Timboektoe toch zo z'n charme. Je kunt het begin van de Sahara zien liggen. Daarachter is er niets dan zand. We maken tegen zonsondergang een tochtje per kameel naar dit niemandsland.
De volgende dag maken we in twee groepen een rondleiding door de stad. Hij vertelt ons de geschiedenis van de stad en hoe gevaarlijk het was voor westerlingen om zich hierheen te wagen. Vanaf de achttiende eeuw trokken Europese ontdekkingsreizigers richting het legendarische Timboektoe waarvan men gehoord had maar waar nog nooit iemand geweest was. De meeste waren dan ook al dood voor ze de goudstad bereikt hadden. Pas in 1826 bereikte de Schot Laing de stad maar de Peul hadden het niet zo op christenen en vermoordden hem toen hij vertrok om de wereld verslag te doen. De eerste Europeaan die wel terugkeerde was de Fransman René Caillié in 1828 hoewel de stad toen al zijn grandeur al kwijt was en nog slechts 8000 inwoners telde.
De volgende kwam pas in 1853 en bleef er 8 maanden: de Duitser Heinrich Barth. Hij was het die de eerste fraaie gedetailleerde beelden van de stad schetste en dan blijkt dat de stad daarna niet veel meer veranderd is! Ik klim op het dak van zijn huis voor het uitzicht haalt een van onze groep de ladder weg ze dachten dat ik dan wel in de stress zou schieten maar ik wacht rustig af.
We wandelen verder door de stad en zien moskeeën, mooie gebouwen, alles opgetrokken uit leem. De Sankoré-moskee annex universiteit is wel de bekendste. De mannen bedenken hier hun gezicht met een doek. Ik dacht voor de stof/zand maar vrouwen mogen het niet zien. De vrouwen hoeven hier juist niet gesluierd. De wereld is hier omgedraaid. De meeste mensen hebben hier ook een lichtere huidskleur omdat er veel vermenging met de Marokkanen heeft plaatsgevonden door de karavanen. Een voordeel daarvan is dat mensen hier wel gebrek Engels spreken.
We sluiten de avond in Timboektoe af met een theeceremonie met muziek. We drinken er de gebruikelijke 3 kopjes zoete thee (voor de dood, het leven en de liefde). Na afloop blijkt van één reizigster haar Teva Schoenen gestolen te zijn. Dit is echt een schande voor de familie ze durven ons nog amper aan te kijken.
een lange reisdag naar Sevaré. Om de eerste "bac"(pont) over de Niger te halen staan we om voor vieren op. Om zes uur gaat de eerste pont Maar er kunnen maar een aantal auto’s op en willen niet in de wachtrij staan de rest van de dag. In een minihokje bij de haven krijgen we ’s ochtend een kopje thee geserveerd. De chauffeurs krijgen een kopje zoete koffie met een rauw ei erin. Bleh! Na een tochtje van drie kwartier over de Niger met een prachtige zonopgang komen we op de ander oever aan. Daar begeeft onze auto het. Na wat geram op de accu komt er een van de andere Quatre Quatre terug. Hij heeft geen startkabels kennen ze hier waarschijnlijk niet eens. We worden gewoon op ons kontje aangeduwd. Bumper tegen bumper, hij slaat aan maar onderweg zal dit trucje nog een aantal malen moeten worden uitgevoerd.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
