Werken in Western Australia
Door: Brenda
Blijf op de hoogte en volg Brenda
13 December 2000 | Australië, Albany
Western Australia
De eerste Europeaan die WA aandeed was de Nederlander Dirk Hartog. Enkele van zijn scheepswrakken worden hedendaags nog steeds ontdekt. Van Perth wil ik naar Darwin reizen. In dit gedeelte van Australië komen minder toeristen. Er zijn daardoor minder concurrerende busmaatschappijen. Eigenlijk moet je hier gewoon over een auto beschikken. Alhoewel er minder toeristen zijn vind ik het er mooier dan aan de zuidkust. Inmiddels loop ik twee maanden achter op mijn reisschema. Helaas moet er eerst weer geld in het laatje komen. Maar een baantje vinden in Perth is nog niet zo gemakkelijk. Het is een erg vriendelijke stad maar je bent er gauw uitgekeken.
Ik vind een baantje voor één dag op de Ascot race-court. Elk jaar op 7 november is het Melbourne Cup day. Het hele land staat dan op zijn kop vanwege een paardenrace. Iedereen zet geld in op een paard en tijdens de belangrijkste race legt iedereen het werk neer. Die dag werk ik als serveerster in de channel 10 tent. De dames zijn enorm chique gekleed. Ze dragen fantastische hoeden. Het werk is makkelijk ik begin met glazen wijn en champagne rond te brengen. Al gauw hebben ze gewoon liever een hele fles. Aan het eind van de dag lopen ze dus ook niet meer zo recht op die hoge hakken.
Alle andere sollicitaties lopen op nee uit. Ik besluit naar het zuiden te gaan om een baan op een boerderij te vinden. Als ik mijn ticket voor de Easy Rider koop vertellen ze mij dat ze een baan voor 3 a 4 weken weten bij Lake Jaspers, het grootste zoetwater meer in WA. Dit ligt tussen Pemberton en Nannup. Na een telefoontje heb ik de baan maar eerst ga ik nog even langs Bunbury om dolfijnen te zien. Wijnproeven in de buurt van Margret River en naar Cape Leewin. Op de cape kun je de Indische Oceaan in de Zuidelijke Oceaan zien overgaan.
In Nannup word ik door de kokkin van de boerderij opgehaald. Ik ben aangenomen om stokken op te rapen. Het land is net ontbost en moet nu nog van de laatste takken en wortels ontdaan worden die de machines gemist hebben. Daarna kan de beplanting van pootaardappels beginnen. Net als vele bedrijven in Australië wordt hier 7 dagen per week gewerkt. Aangezien de dichtbijzijnste winkel zo’n 40 km verderop is kun je geen geld uitgeven. Van mijn salaris betaal ik de boer 50$ p.w. voor kost en inwoning. Dit haal ik er dubbel en dwars uit. ’S Avonds zitten we meestal rond het kampvuur. We leven vooral buiten en slapen ‘s nachts onder een afdakje in een swag. Energie krijgen we via een agregator maar deze werkt maar een paar uur per dag. Op een ochtend maak ik kennis met de redback spider. Hij liep over mijn waterfles en had de grote van een lieveheerstbeestje. De boer gilde dat ik hem moest doden maar ik heb er eerst nog even gefascineerd naar gekeken. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat zo’n klein beestje je kan doden. Op een zaterdagavond ging ik met de mannen mee op jacht. Er was vlees voor ons en de honden nodig. Als eerste schieten ze een kangaroe dood. Na hem in twee stukken gesneden te hebben binden ze het onderlijf aan de kangaroebar op de auto. Daarna gaan we op zoek naar Emu’s. Elke keer als ze mis schieten juich ik van binnen. Het is afschuwelijk om die beesten tegen de hekken op te zien rennen. Healls gaan we pas naar huis als er één geraakt is. De honden bijten zijn strot door. Dit keer kijk ik niet toe hoe ze het beest vierendelen want ik betwijfel of mijn maag het een tweede keer aankan. Ik kijk met gemengde gevoelens terug op deze ervaring. Ik heb weer een indruk gekregen hoe men leeft in Australië maar aan de andere kant had ik erg moeite met de manier waarop dit gebeurde. Je zou a la minuut vegetariër worden.
De laatste week krijg ik hulp van drie Schotse jongens waardoor het werk erin 3 weken opzit i.p.v. 4.
Gezamenlijk vertrekken we naar Pemberton waren we nog een weekje appelbomen dunnen. Pemberton ligt diep in het karri bos en heeft de hoogste bosbrand uitkijkpost in een boom ter wereld. De klim naar de top van de Gloucester Tree wordt maar door 1 op de 4 bezoekers gedaan. Ik wil me natuurlijk niet laten kennen. De beklimming van 60 m gebeurd doormiddel van ijzeren staven die rondom de boom zijn aangebracht. Ik ben in 5 minuten boven maar de tocht naar beneden duurt een stuk langer en ik heb toch wel enigszins knikkende knieën doordat ik nu naar beneden moet kijken. Andere toppen van bomen bekijk ik in Walpole. Door de “Valley of the Giants” hebben ze een treetop wandeling aangelegd. Na mijn inziens een echte toeristische attractie. De Ancient Empire Walk is gratis en veel interessanter.
Albany is de eerste plaats sinds Perth waar mijn mobiele telefoon het weer doet. Ik bel direct even naar huis om het laatste nieuws mede te delen. Albany heeft één van de mooiste kusten van Australië. Er zijn prachtige stranden die niet overvol zijn. Daarnaast bevinden zich in de buurt prachtige rotsformaties zoals de Gap en Natural Bridge. Van Albany was het plan om terug te reizen naar Perth en daarvandaan naar Darwin. Maar in het noorden was het regenseizoen begonnen en vele wegen onbegaanbaar. Dus toen ik in de kroeg de Schotse jongens weer tegen kwam besloot ik hun lift over de Nullarbor Plain naar Adelaide te accepteren.
De laatste echte plaats die je aandoet is Norseman. Daarvandaan is het 725 km naar de grens van WA en SA en dan nog eens 1273 km naar Adelaide. Nullarbor betekend in slecht Latijns geen bomen en inderdaad er zijn stukken waar geen bomen groeien. Maar over het algemeen klopt de benaming niet. Na Balladonia begint de langste rechte weg van Australië. Maar liefst 146,6 km zonder een bocht. De weg door de Nullarbor is erg saai waardoor men de neiging krijgt om een snelheidsrecord te breken. Dit is te strengste af te raden omdat je dan gemakkelijk een kangaroe, kameel of ander dier over het hoofd ziet. Je auto is dan totall loss. En je kunt hier uren doorbrengen zondere andere weggebruikers te zien. De plaatsen op de kaart zijn alleen een roadhouse annex tankstation en eventueel een camping of motel waar je kunt overnachten. De camping stelt niks voor het enige verschil is de aanwezigheid van een wc. Wij overnachten daarom op onze tocht gewoon op restspots langs de weg en frissen ons op als we gaan tanken. We koken op een kampvuur en ik mag in de auto slapen omdat ik geen tent heb.
De eerste Europeaan die WA aandeed was de Nederlander Dirk Hartog. Enkele van zijn scheepswrakken worden hedendaags nog steeds ontdekt. Van Perth wil ik naar Darwin reizen. In dit gedeelte van Australië komen minder toeristen. Er zijn daardoor minder concurrerende busmaatschappijen. Eigenlijk moet je hier gewoon over een auto beschikken. Alhoewel er minder toeristen zijn vind ik het er mooier dan aan de zuidkust. Inmiddels loop ik twee maanden achter op mijn reisschema. Helaas moet er eerst weer geld in het laatje komen. Maar een baantje vinden in Perth is nog niet zo gemakkelijk. Het is een erg vriendelijke stad maar je bent er gauw uitgekeken.
Ik vind een baantje voor één dag op de Ascot race-court. Elk jaar op 7 november is het Melbourne Cup day. Het hele land staat dan op zijn kop vanwege een paardenrace. Iedereen zet geld in op een paard en tijdens de belangrijkste race legt iedereen het werk neer. Die dag werk ik als serveerster in de channel 10 tent. De dames zijn enorm chique gekleed. Ze dragen fantastische hoeden. Het werk is makkelijk ik begin met glazen wijn en champagne rond te brengen. Al gauw hebben ze gewoon liever een hele fles. Aan het eind van de dag lopen ze dus ook niet meer zo recht op die hoge hakken.
Alle andere sollicitaties lopen op nee uit. Ik besluit naar het zuiden te gaan om een baan op een boerderij te vinden. Als ik mijn ticket voor de Easy Rider koop vertellen ze mij dat ze een baan voor 3 a 4 weken weten bij Lake Jaspers, het grootste zoetwater meer in WA. Dit ligt tussen Pemberton en Nannup. Na een telefoontje heb ik de baan maar eerst ga ik nog even langs Bunbury om dolfijnen te zien. Wijnproeven in de buurt van Margret River en naar Cape Leewin. Op de cape kun je de Indische Oceaan in de Zuidelijke Oceaan zien overgaan.
In Nannup word ik door de kokkin van de boerderij opgehaald. Ik ben aangenomen om stokken op te rapen. Het land is net ontbost en moet nu nog van de laatste takken en wortels ontdaan worden die de machines gemist hebben. Daarna kan de beplanting van pootaardappels beginnen. Net als vele bedrijven in Australië wordt hier 7 dagen per week gewerkt. Aangezien de dichtbijzijnste winkel zo’n 40 km verderop is kun je geen geld uitgeven. Van mijn salaris betaal ik de boer 50$ p.w. voor kost en inwoning. Dit haal ik er dubbel en dwars uit. ’S Avonds zitten we meestal rond het kampvuur. We leven vooral buiten en slapen ‘s nachts onder een afdakje in een swag. Energie krijgen we via een agregator maar deze werkt maar een paar uur per dag. Op een ochtend maak ik kennis met de redback spider. Hij liep over mijn waterfles en had de grote van een lieveheerstbeestje. De boer gilde dat ik hem moest doden maar ik heb er eerst nog even gefascineerd naar gekeken. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat zo’n klein beestje je kan doden. Op een zaterdagavond ging ik met de mannen mee op jacht. Er was vlees voor ons en de honden nodig. Als eerste schieten ze een kangaroe dood. Na hem in twee stukken gesneden te hebben binden ze het onderlijf aan de kangaroebar op de auto. Daarna gaan we op zoek naar Emu’s. Elke keer als ze mis schieten juich ik van binnen. Het is afschuwelijk om die beesten tegen de hekken op te zien rennen. Healls gaan we pas naar huis als er één geraakt is. De honden bijten zijn strot door. Dit keer kijk ik niet toe hoe ze het beest vierendelen want ik betwijfel of mijn maag het een tweede keer aankan. Ik kijk met gemengde gevoelens terug op deze ervaring. Ik heb weer een indruk gekregen hoe men leeft in Australië maar aan de andere kant had ik erg moeite met de manier waarop dit gebeurde. Je zou a la minuut vegetariër worden.
De laatste week krijg ik hulp van drie Schotse jongens waardoor het werk erin 3 weken opzit i.p.v. 4.
Gezamenlijk vertrekken we naar Pemberton waren we nog een weekje appelbomen dunnen. Pemberton ligt diep in het karri bos en heeft de hoogste bosbrand uitkijkpost in een boom ter wereld. De klim naar de top van de Gloucester Tree wordt maar door 1 op de 4 bezoekers gedaan. Ik wil me natuurlijk niet laten kennen. De beklimming van 60 m gebeurd doormiddel van ijzeren staven die rondom de boom zijn aangebracht. Ik ben in 5 minuten boven maar de tocht naar beneden duurt een stuk langer en ik heb toch wel enigszins knikkende knieën doordat ik nu naar beneden moet kijken. Andere toppen van bomen bekijk ik in Walpole. Door de “Valley of the Giants” hebben ze een treetop wandeling aangelegd. Na mijn inziens een echte toeristische attractie. De Ancient Empire Walk is gratis en veel interessanter.
Albany is de eerste plaats sinds Perth waar mijn mobiele telefoon het weer doet. Ik bel direct even naar huis om het laatste nieuws mede te delen. Albany heeft één van de mooiste kusten van Australië. Er zijn prachtige stranden die niet overvol zijn. Daarnaast bevinden zich in de buurt prachtige rotsformaties zoals de Gap en Natural Bridge. Van Albany was het plan om terug te reizen naar Perth en daarvandaan naar Darwin. Maar in het noorden was het regenseizoen begonnen en vele wegen onbegaanbaar. Dus toen ik in de kroeg de Schotse jongens weer tegen kwam besloot ik hun lift over de Nullarbor Plain naar Adelaide te accepteren.
De laatste echte plaats die je aandoet is Norseman. Daarvandaan is het 725 km naar de grens van WA en SA en dan nog eens 1273 km naar Adelaide. Nullarbor betekend in slecht Latijns geen bomen en inderdaad er zijn stukken waar geen bomen groeien. Maar over het algemeen klopt de benaming niet. Na Balladonia begint de langste rechte weg van Australië. Maar liefst 146,6 km zonder een bocht. De weg door de Nullarbor is erg saai waardoor men de neiging krijgt om een snelheidsrecord te breken. Dit is te strengste af te raden omdat je dan gemakkelijk een kangaroe, kameel of ander dier over het hoofd ziet. Je auto is dan totall loss. En je kunt hier uren doorbrengen zondere andere weggebruikers te zien. De plaatsen op de kaart zijn alleen een roadhouse annex tankstation en eventueel een camping of motel waar je kunt overnachten. De camping stelt niks voor het enige verschil is de aanwezigheid van een wc. Wij overnachten daarom op onze tocht gewoon op restspots langs de weg en frissen ons op als we gaan tanken. We koken op een kampvuur en ik mag in de auto slapen omdat ik geen tent heb.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
